Search in Huibslog
About myself

HUIB
Riethof, Brussels

Huib.jpg...more
...meer
...en savoir plus
...mehr

View Huib Riethof's profile on LinkedIn
PUB
Latest Comments
My Social Pages

Journal RSS Menu

 
Email Subscription (free)
Enter your email address:

Delivered by FeedBurner

Tuesday
Nov252014

Onderbelicht: Mannen zoals ik die niet genoeg "nee" zeggen

Dat was best wel stoer, dat wat ik onlangs hier in Hoeren? en Hoeren(2)? vertelde. Maar zo stoer als ik lijk te willen overkomen, ben ik niet. Met een variatie op wat de Baudets over vrouwen zeggen: Als een man ja zegt, bedoelt hij vaak eigenlijk "nee".

Omdat ik nauwelijks intieme relaties met mannen heb (gehad), dus niet weet wat hun beweegt, kan ik alleen voor mezelf spreken. Als een vrouw aangeeft dat ze me wel ziet zitten, smelt ik. Ook al is het een amateur-hoertje in een Oostberlijnse hotellift (1979) of een radeloze PvdA-vrouw die zojuist door haar rijke patser verlaten is (1983). Ik kon geen "nee" zeggen. We lagen bijeen met meer of minder succes. En pardoes voelde ik me verantwoordelijk, deelde plannen voor de toekomst. Dat maakte het alleen maar erger. Vroeger of later liep dat stuk. Geen van beiden werd daar gelukkiger van. Integendeel.

Waarom deed ik dat? En waarom zijn sommige andere mannen ook zo? In mijn geval kan ik het enigszins terugvoeren naar mijn moeder. Ik was haar eerste zoon/mannetje met wie ze eenzaam leefde in de haar vreemde stad Amsterdam. Onder de bezetting. Ze trachtte me in te zetten tegen haar slappe echtgenoot. De laatste trok zich daar weinig van aan en vluchtte naar zijn schaakclub. Als ik meedeed met haar spelletjes, was het goed. Maar als ik me verzette, werd ik genadeloos door haar te kijk gezet. Ze hield zielsveel van me. Zoveel is zeker. Maar ze was panisch als ze dacht dat ze de controle verloor. 

Dat maakt nog steeds, dat ik wervende vrouwen moeilijk durf af te wijzen. Maar ik pas er ook voor om in navolging van Freud en diens adepten de moeders van alles de schuld te gaan geven. Ik heb een andere zwakte die niet op moeders is terug te voeren. Dat is het "Messias-complex" dat de betreurde anarchist Anton Constandse ooit (1961) bij mij vaststelde.

We waren bijeen in de Paasheuvel gelegen op een beboste zandheuvel niet ver van het Veluwse Vierhouten bij Nunspeet. "We" dat waren leden van de SOK (Socialistische Ontmoetings Kernen in het Jeugd en Jongeren Centrum 'Ruimte', de door André van der Louw geframede opvolger van Koos Vorrink's AJC). We hielden een weekend-conferentie en probeerden om de rijke sociaaldemocratische traditie die de AJC ooit van de Wandervögel had geërfd, nieuw leven in te blazen. Ik (nauwelijks 20) leidde de zaak. Zondagmorgengast was Constandse, die zojuist een dodelijke kritiek had gepubliceerd op de Suurhoff-PvdA en haar afwezige alternatief op de De Quay-regering. (Als je niet weet wie Suurhoff en De Quay waren: Even googelen).

Ook zonder google kan iedereen zien dat die SOK een vrij hopeloze onderneming was. Het clubje van randstedelijke en Friese nostalgische jongeren werd bijeengehouden door?, ja, door wat? Vermoedelijk alleen maar door mijn pseudo-messianistisch charisma. De oude Constandse die ik op dat moment wel had kunnen villen, had gelijk. Ik suggereerde aan eenieder, dat met mijn hulp elkeen binnenkort een rode dageraad zou zien opkomen. Dat wilde ik ook echt. Maar ik kon dat natuurlijk helemaal niet waarmaken.

In de jaren nadien ben ik wel wat nuchterder geworden. Maar ik kan nog steeds de vraag van een vrouw om haar te komen redden moeilijk weerstaan. De idee dat ik de enige op de wereld zou zijn die haar verlossen kan, werkt nog steeds. Hoewel het onzin is. 

Misschien is er ook angst, dat afgewezen vrouwen me gaan aanpakken zoals mijn moeder dat deed. Dan denk ik aan Peter Breedveld @frontaalnaakt. Hij wees ooit @loorschrijft af. Hij wordt met vuilniswerpen vervolgd tot in de 20ste generatie.

Dus, jullie zien, Huib is geen superman en een heel riskante man om een relatie mee aan te gaan. Maar ergens wisten jullie dat al wel. Intuitie. Ik word te oud om overtuigend "nee" te zeggen. Maar misschien hebben jongere mannen er iets aan. Tot heil ook van de vrouw.

Monday
Nov242014

Tolerantie?

Begin juni 1960 bracht ik mijn verloofde Ellen op de fiets naar huis in Amsterdam-Geuzenveld. We waren 19 en we zoenden heftig voor de deur van haar ouderlijk huis. Zij ging naar binnen en ik ondernam de tocht door Osdorp en andere (toen) vage buurten naar huis, Johan Huizingalaan in Slotervaart. 

Terwijl ik hanneste met de sleutel op de Johan Huizingalaan, verscheen een vage meneer achter mij, die met een Amsterdams accent (dat wel, geruststellend) zei, dat ik moest opschieten, want "het had al lang genoeg geduurd". Ik begreep er niets van. De volgende morgen wel. De vader van Ellen, Sal Santen, was gearresteerd omdat hij volgens het "tweede bureau" in Parijs (dus volgens onze BVD) valsemunter zou zijn. Dat was het begin van mijn wantrouwen tegen elke overheidsdienst die ons zou moeten bewaken.

Schoonvader Sal was alles anders dan een valsemunter. In de revolutionair socialistische jeugdorganisatie van de RSAP koos hij in 1939 ervoor om zijn schoonvader Henk Sneevliet niet te volgen in diens verwerping van Trotsky's analyses. Ze wilden een 4e Internationale zonder bondgenootschappen met lokale bobos.

Tegen eind 1940 kwam het ongeveer goed tussen Sneevliet en zijn jonge opposanten terwijl veel (te veel) van de NAS kaders capituleerden. Maar het bleek te laat. Henk Sneevliet werd samen met elf aanhangers gefusilleerd in Amersfoort door de Duitsers. -

Eén van de meest authentieke verzetsmensen, links, èrg links!, dus niet gepruimd door Bert Brussen, bij voorbeeld.

Maar goed. What could you do? Indeed!

Wordt vervolgd!

Dit gaat over de nauwe grenzen van die beroemde Nederlandse TOLERANTIE!

 

Sunday
Nov232014

Hoeren? (2)

Ik klaag niet dat vrouwen zich aan me opdrongen. Als ik een vrouw was geweest zou ik hetzelfde hebben gedaan. Een leuke man, fris, langharig. Ze stonden in de rij. Ik had het niet eens door. De ex van Roel van Duyn nodigde me uit naar Parijs. Anja Meulenbelt deelde een mondje kersenblift met me in de Pieter. 

Ik had mijn eerste en laatste ontmoeting met een echte hoer die me ontving toen de Geldersekade vond dat ik te dronken was. Het lukte van geen kant met de lieve Antilliaanse. De ex-vriendin van een Turk bereed me met veel passie. Mijn Indo vriendin bezorgde me een griezelige ziekte die ik wijdbeens onderging in de gemeenteraad. Maar de liefde ging voort!

Nederlandse vrouwen zijn leuk. Maar buitenlandse zijn ook niet slecht. Dus werd ik besprongen door Belgische, Franse, Duitse, Italiaanse, Portugese en Griekse dames toen ik na mijn wethouderschap Europa verkende. Met de Franse, in Parijs, was ik het gelukkigst. Wat zochten ze? "Liefde" - dat is te simpel. Bevestiging? "Je bent ècht wel de moeite waard"? Ik denk dat die partners vooral zichzelf wilden bevestigen. En ik, zei de gek, ik was beschikbaar. Om dat te bevestigen.

Bijlmer

Van 1975 tot 1979 werkte ik in de Amsterdamse Bijlmermeer. Ik was directeur van een stichting (SOSB) die ervoor moest zorgen dat de collectieve voorzieningen die bij de bouw van woningen voor 15000 mensen vergeten waren, alsnog tot stand kwamen. We stichtten winkelcentra, culturele centra, cafés en andere dingen. De wijk was vol van hunkerende moeders van kinderen die door de papas verlaten waren. Daarnaast was er een massale Surinaamse immigratie. Ik weet niet meer hoeveel keren blanke en zwarte vrouwen me meegenomen hebben naar hun bed. Je was in een café. Je keek elkaar aan. Het klikte en het werkte. Is daar iets verkeerds aan? Nee! Je deelde eenzaamheid. Je vond warmte. Je hielp de volgende morgen om spiegeleieren te bakken.

Wat me triest maakte, was dat ik nooit de leegte van het niet aanwezige vaderschap, bij zwarte zowel als blanke moeders, kon vervangen. We hielden elkaar vast, we voelden elkaars warmte en meeleven. Maar tegen elf uur s'morgens was het afgelopen.

Sunday
Nov232014

Hoeren?

Vrouwen mogen ook vragen wat ze willen

Nu ik 73 ben, heb ik uiteraard best wat ervaring met het andere geslacht.

Ik ben niet het type die leuke meisjes/vrouwen aggressief benadert op de wijze die Thierry Baudet beschrijft. Toch ben ik best aan mijn trekken gekomen. Dat komt omdat vrouwen helemaal niet zitten of staan te wachten op mannetjes die zich opblazen als opgewonden bonobos, maar omdat ze haar keuzes maken op grond van ervaring, gevoel en intelligentie. Het enige wat ik Baudet kan nageven, is, dat MACHT, Status en Geld kunnen helpen om vrouwen geïnteresseerd te doen raken. Maar dat geldt ook voor mannen. 

Ik behoor dus tot het passieve mannelijke soort. Vrouwen zijn mij overkomen. Eerst een voor een, later in menigte. En waarom zouden we niet van elkaar genieten, genoten hebben? Bij sommigen meende ik het serieus. Andereren zochten alleen de kick. Wat is het verschil met mannen? Ik raakte erg in de war. Vrouwen zijn net mannen als ze bevrediging zoeken.

Ik heb het dus netjes op een rijtje gezet. Mijn eerste vriendin buiten huwelijk was de teleurgestelde partner van Igor Cornelissen. Ze wilde wraak en ze kreeg het. De laatste is een aanminnelijke Latijnse mevrouw, die me de hemel liet zien. 

De slotsom, de conclusie, is, dat vrouwen zoeken naar partners die haar met liefde behandelen, die beschikkbaar zijn. Dat is toch logisch en normaal?

Het zijn dus niet mannen, maar vrouwen die bepalen wie met wie en hoe zich verenigt. En dat is goed.