Search in Huibslog
About myself

HUIB
Riethof, Brussels

Huib.jpg...more
...meer
...en savoir plus
...mehr

View Huib Riethof's profile on LinkedIn
PUB
Latest Comments
My Social Pages

Journal RSS Menu

 
Email Subscription (free)
Enter your email address:

Delivered by FeedBurner

Friday
Jan302015

De #PVV verkracht zonder meer moslim-#baarmoeders in de 2e Kamer!

Ik was even weg. Niet dat dat wat uitmaakt. De vertruttisering van Nederland ging gewoon door.

Intussen kon namelijk de geachte afgevaardigde van de PVV, de heer Machiel! #DeGraaf, namens Geert, verkondigen dat Nederland wordt bedreigd door de #baarmoeders (uterussen) van moslim-vrouwen.

Je zou verwachten, dat heel Nederland opstaat tegen dergelijke Nazi-praat. Maar nee hoor. Iedereen schijnt vergeten te zijn hoe Hitler's NSDAP joodse vrouwen beschuldigde van overweldiging van het Germanisme door middel van geboortes.

Bezetting: In Nederland werden gemengd gehuwde Joden verplicht tot sterislisering. Om te voorkomen, dat ze werden uitgezet naar Auschwitz onderwierpen zich vele Joodse mannen aan dit ritueel. 

Maar wat gebeurde in de Tweede Kamer, toen Machiel de moslim-baarmoeders aanviel?

Niets dus.

De voorzitster (#Albayrak) had kunnen vragen:

"Bedoelt u mijn baarmoeder, geachte afgevaardigde? Bedoelt u de baarmoeders van door het Nederlandse volk gekozen afgevaardigden van D66, PvdA, VVD, CDA of anderen?"

En Machiel zou hebben geantwoord dat hij alleen maar bedoelde dat dergelijke vrouwen moesten worden gevolgd als mogelijke terroristen.

Maar dat gebeurde niet. En dat is een eeuwige schande voor de Nederlandse democratie.

Monday
Dec222014

Integratie? (NL) 1 Achtergronden

Ik schreef 24 november een post Tolerantie? Die is het begin van mijn persoonlijke ervaringen met de veelgeprezen Nederlandse tolerantie. Die laatste is veel dubbelzinniger dan men in het buitenland denkt. Een en ander werd al spoedig na het Pim Fortuyn gebeuren vastgelegd in een bundel met de titel "De Lege Tolerantie".

Samengevat, betekent de Nederlandse tolerantie niets meer dan het toestaan van beheer in eigen kring onder voorwaarde van vermijding van overlast, storten van bijdragen in de schatkist en geen inbreuken in de traditionele economie. Het beheer in eigen kring kent men van de eigen waterschappen en van de stedelijke vrijheden uit de Middeleeuwen. De gilden beschermen hun eigen economische sector. Wie daarnaast nieuwe economische activiteiten onderneemt (zoals internationale handel, bewerking exotische producten) is welkom, althans in de expanderende economie van Holland in de zeventiende eeuw. 

Maar is een dergelijke cultuur ook geschikt voor integratie van diverse immigrantengroepen met de oorspronkelijke bevolking? - Mijn conclusie is, na studie die verderop wordt verantwoord, dat Nederland eerder minder openstaat voor integratie dan landen met een sterker nationaal besef, zoals Frankrijk, de VS en Canada. Dat heeft enerzijds te maken met de ruimte die de VS en Canada ter beschikking hadden en anderzijds met de mogelijkheid van nationale identificatie zoals die in b.v. Frankrijk veel groter is dan in Nederland of België. Het nationale besef is in de twee laatstgenoemde landen veel minder ontwikkeld. Het beperkt zich tot volkstradities en symbolen zonder inspirerende inhoud. In dergelijke landen gelooft men onvoldoende in de eigen cultuur, om rustig de vreemdeling welkom te heten. 

Dat is uiteraard onzin. De Nederlandse cultuur staat als een huis. Grote erflaters als de internationale jurist Hugo de Groot, de fijnzinnige diplomaat Johan de Witt, de patriotten van de Bataafse Republiek, een groot auteur als Multatuli en een vernieuwend staatsman als Willem Drees - ze vormen de ruggengraat van een unieke nationale cultuur waar Europa trots op is.

Maar dat laatste is op dit moment nu juist het probleem. Men wil niet begrijpen dat Nederland's grootheid natuurlijkerwijs ligt in haar internationale uitstraling. De Groot vluchtte in zijn boekenkist vanuit Loevestijn naar het Zweedse Hof en schitterde via Franse uitgaven van zijn werk. De Witt bespeelde meesterlijk de diabolische driehoek Frankrijk-Engeland-Duitse staten totdat die drie zich tegen de republiek verbonden en haar in 1672 op haar plaats zetten. Waarna stadhouder Willem iii als Britse koning aldaar het nederlandse democratische systeem entte op het Londense Parlement.

Eerder dan de Fransen en tegelijk met de Amerikaanse opstandelingen streden de patriotten van de Nederlanden, op basis van hun geduldige inzet voor volksonderwijs, voor een verlichte democratie. Ze inspireerden de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring en Grondwet. Nederland was zodoende, ondanks de nederlaag van de Patriotten in 1787 door interventie vanuit Pruisen, klaar voor democratische vernieuwing in het kielzog van de Franse Revolutie. 

Het is niet toevallig dat de Duitse vernieuwers Schiller en Goethe begin negentiende eeuw inspiratie zochten in de Nederlandse bevrijdingsstrijd tegen de Spaanse koning. De Duitse emancipatie vanuit de "Kleinstaaterei" dankt veel aan het Nederlandse voorbeeld. Al zullen de Pruisen altijd die losse wetten en zeden van de lage landen blijven verafschuwen. Al was het maar omdat de Rijnlandse Bundesländer zich er grotendeels in herkennen.

En dan komt midden 19e eeuw de donderslag van Multatuli's meesterwerk over de koloniale verhoudingen. "De Koffyveilingen der Nederlandsche Handelmaatschappij". Geschreven in Brussel. Na een zwerftocht door Frankrijk. De koloniale verhoudingen gespiegeld vanuit alle hoeken. De beurshandelaars, de dominees, de inheemse collaborateurs (Hoofden van Lebak), de burokratie, de "wegkijkers" en de gewone Amsterdamse burgers. In Groot-Brittannië was al eerder het verzet tegen koloniale slavernij opgekomen. Maar door Eduard Douwes Dekker vond die beweging haar beste inspiratie. Multatuli kreeg overigens ook genoeg van Holland op zijn smalst en vertrok naar Wiesbaden, waar hij de laatste 20 jaar van zijn leven doorbracht. 

Waar gaan we heen? - Dat vertel ik in een volgende post :-)

Tuesday
Nov252014

Onderbelicht: Mannen zoals ik die niet genoeg "nee" zeggen

Dat was best wel stoer, dat wat ik onlangs hier in Hoeren? en Hoeren(2)? vertelde. Maar zo stoer als ik lijk te willen overkomen, ben ik niet. Met een variatie op wat de Baudets over vrouwen zeggen: Als een man ja zegt, bedoelt hij vaak eigenlijk "nee".

Omdat ik nauwelijks intieme relaties met mannen heb (gehad), dus niet weet wat hun beweegt, kan ik alleen voor mezelf spreken. Als een vrouw aangeeft dat ze me wel ziet zitten, smelt ik. Ook al is het een amateur-hoertje in een Oostberlijnse hotellift (1979) of een radeloze PvdA-vrouw die zojuist door haar rijke patser verlaten is (1983). Ik kon geen "nee" zeggen. We lagen bijeen met meer of minder succes. En pardoes voelde ik me verantwoordelijk, deelde plannen voor de toekomst. Dat maakte het alleen maar erger. Vroeger of later liep dat stuk. Geen van beiden werd daar gelukkiger van. Integendeel.

Waarom deed ik dat? En waarom zijn sommige andere mannen ook zo? In mijn geval kan ik het enigszins terugvoeren naar mijn moeder. Ik was haar eerste zoon/mannetje met wie ze eenzaam leefde in de haar vreemde stad Amsterdam. Onder de bezetting. Ze trachtte me in te zetten tegen haar slappe echtgenoot. De laatste trok zich daar weinig van aan en vluchtte naar zijn schaakclub. Als ik meedeed met haar spelletjes, was het goed. Maar als ik me verzette, werd ik genadeloos door haar te kijk gezet. Ze hield zielsveel van me. Zoveel is zeker. Maar ze was panisch als ze dacht dat ze de controle verloor. 

Dat maakt nog steeds, dat ik wervende vrouwen moeilijk durf af te wijzen. Maar ik pas er ook voor om in navolging van Freud en diens adepten de moeders van alles de schuld te gaan geven. Ik heb een andere zwakte die niet op moeders is terug te voeren. Dat is het "Messias-complex" dat de betreurde anarchist Anton Constandse ooit (1961) bij mij vaststelde.

We waren bijeen in de Paasheuvel gelegen op een beboste zandheuvel niet ver van het Veluwse Vierhouten bij Nunspeet. "We" dat waren leden van de SOK (Socialistische Ontmoetings Kernen in het Jeugd en Jongeren Centrum 'Ruimte', de door André van der Louw geframede opvolger van Koos Vorrink's AJC). We hielden een weekend-conferentie en probeerden om de rijke sociaaldemocratische traditie die de AJC ooit van de Wandervögel had geërfd, nieuw leven in te blazen. Ik (nauwelijks 20) leidde de zaak. Zondagmorgengast was Constandse, die zojuist een dodelijke kritiek had gepubliceerd op de Suurhoff-PvdA en haar afwezige alternatief op de De Quay-regering. (Als je niet weet wie Suurhoff en De Quay waren: Even googelen).

Ook zonder google kan iedereen zien dat die SOK een vrij hopeloze onderneming was. Het clubje van randstedelijke en Friese nostalgische jongeren werd bijeengehouden door?, ja, door wat? Vermoedelijk alleen maar door mijn pseudo-messianistisch charisma. De oude Constandse die ik op dat moment wel had kunnen villen, had gelijk. Ik suggereerde aan eenieder, dat met mijn hulp elkeen binnenkort een rode dageraad zou zien opkomen. Dat wilde ik ook echt. Maar ik kon dat natuurlijk helemaal niet waarmaken.

In de jaren nadien ben ik wel wat nuchterder geworden. Maar ik kan nog steeds de vraag van een vrouw om haar te komen redden moeilijk weerstaan. De idee dat ik de enige op de wereld zou zijn die haar verlossen kan, werkt nog steeds. Hoewel het onzin is. 

Misschien is er ook angst, dat afgewezen vrouwen me gaan aanpakken zoals mijn moeder dat deed. Dan denk ik aan Peter Breedveld @frontaalnaakt. Hij wees ooit @loorschrijft af. Hij wordt met vuilniswerpen vervolgd tot in de 20ste generatie.

Dus, jullie zien, Huib is geen superman en een heel riskante man om een relatie mee aan te gaan. Maar ergens wisten jullie dat al wel. Intuitie. Ik word te oud om overtuigend "nee" te zeggen. Maar misschien hebben jongere mannen er iets aan. Tot heil ook van de vrouw.

Monday
Nov242014

Tolerantie?

Begin juni 1960 bracht ik mijn verloofde Ellen op de fiets naar huis in Amsterdam-Geuzenveld. We waren 19 en we zoenden heftig voor de deur van haar ouderlijk huis. Zij ging naar binnen en ik ondernam de tocht door Osdorp en andere (toen) vage buurten naar huis, Johan Huizingalaan in Slotervaart. 

Terwijl ik hanneste met de sleutel op de Johan Huizingalaan, verscheen een vage meneer achter mij, die met een Amsterdams accent (dat wel, geruststellend) zei, dat ik moest opschieten, want "het had al lang genoeg geduurd". Ik begreep er niets van. De volgende morgen wel. De vader van Ellen, Sal Santen, was gearresteerd omdat hij volgens het "tweede bureau" in Parijs (dus volgens onze BVD) valsemunter zou zijn. Dat was het begin van mijn wantrouwen tegen elke overheidsdienst die ons zou moeten bewaken.

Schoonvader Sal was alles anders dan een valsemunter. In de revolutionair socialistische jeugdorganisatie van de RSAP koos hij in 1939 ervoor om zijn schoonvader Henk Sneevliet niet te volgen in diens verwerping van Trotsky's analyses. Ze wilden een 4e Internationale zonder bondgenootschappen met lokale bobos.

Tegen eind 1940 kwam het ongeveer goed tussen Sneevliet en zijn jonge opposanten terwijl veel (te veel) van de NAS kaders capituleerden. Maar het bleek te laat. Henk Sneevliet werd samen met elf aanhangers gefusilleerd in Amersfoort door de Duitsers. -

Eén van de meest authentieke verzetsmensen, links, èrg links!, dus niet gepruimd door Bert Brussen, bij voorbeeld.

Maar goed. What could you do? Indeed!

Wordt vervolgd!

Dit gaat over de nauwe grenzen van die beroemde Nederlandse TOLERANTIE!